Trilemma blockchain

Trilema blockchainowa nazywa strukturalne napięcie między trzema wymaganiami, które każdy rozproszony rejestr musi zaspokoić: bezpieczeństwem, decentralizacją i skalowalnością, a każdy termin ma wyraźne znaczenie techniczne, aby polityka i inżynieria mogły być precyzyjne; decentralizacja oznacza rozdzielenie władzy i walidacji na wiele niezależnych węzłów, aby żaden pojedynczy aktor nie mógł jednostronnie kontrolować rejestru, bezpieczeństwo oznacza silny opór przed próbami przepisania historii lub podwójnego wydawania, nawet jeśli przeciwnicy kontrolują część zasobów, a skalowalność oznacza zdolność do szybkiego przetwarzania dużej liczby transakcji w miarę wzrostu użycia. Główna dylemat jest prosty w formie i uciążliwy w praktyce: zwiększanie decentralizacji poprzez dodawanie wielu węzłów o niskich zasobach często spowalnia konsensus i redukuje przepustowość, poprawa skalowalności poprzez ograniczenie uczestnictwa lub grupowanie pracy może koncentrować władzę i zwiększać ryzyko ataku, a wzmocnienie bezpieczeństwa przez zwiększenie wymagań dotyczących zasobów lub weryfikacji może sprawić, że dla wielu uczestników uruchomienie węzłów stanie się niepraktyczne. Ten kompromis wyjaśnia, dlaczego architekci wybierają świadome kompromisy i dlaczego pojawiły się różne wzory techniczne jako częściowe remedia: shardowanie dzieli stan i obciążenie transakcyjne na równoległe shard'y, aby wielu weryfikatorów mogło jednocześnie przetwarzać różne podzbiory, podczas gdy protokoły między-starowe zachowują ostateczność; rollupy kompresują wiele operacji off-chain w zwięzłe dowody lub zbiorcze dane, które główny łańcuch weryfikuje, aby przywrócić zaufanie z minimalnym śladem on-chain; kanały stanu pozwalają dwóm lub więcej stronom wymieniać wiele szybkich aktualizacji off-chain i zapisywać tylko stan otwarcia i zamknięcia w głównym rejestrze, aby zachować bezpieczeństwo on-chain; a ramy interoperacyjności wykorzystują centralny przekaźnik z wieloma równoległymi specjalizowanymi łańcuchami, aby połączyć lokalne zarządzanie z ogólną ostatecznością. Projektowanie konsensusu ma również znaczenie, ponieważ różne mechanizmy konsensusu zmieniają model zasobów, a tym samym koszt ataku w porównaniu do uczestnictwa. Praktyczne wdrożenie wymaga myślenia warstwowego: utrzymuj konserwatywną warstwę bazową, która maksymalizuje bezpieczeństwo i decentralizację w przypadku rozliczeń, i dodaj protokoły drugiej warstwy, które zwiększają przepustowość dla rutynowych transferów. Programiści muszą również projektować schematy motywacyjne, które utrzymują weryfikatorów w uczciwości i utrzymują weryfikację wystarczająco tanio, aby umożliwić szerokie uczestnictwo. Jeśli rozwiązania będą się dalej rozwijać, zysk będzie ogromny: rozproszona infrastruktura, która jest bezpieczna, bezzezwoleniowa i zdolna do wspierania globalnej skali aplikacji, mogłaby zastąpić wiele scentralizowanych pośredników i odblokować nowe sposoby handlu, rejestrowania danych i zarządzania, zachowując jednocześnie indywidualną autonomię.