Axie Infinity παιχνίδι για κέρδος

Το play-to-earn είναι ένα μοντέλο παιχνιδιών που ανταλλάσσει την παλιά συμφωνία όπου τα στούντιο πωλούν ψυχαγωγία και οι παίκτες πληρώνουν για πρόσβαση με μια νέα σύμβαση στην οποία το παιχνίδι από μόνο του μπορεί να παράγει οικονομική αξία. Στην πιο καθαρή του μορφή, αυτό το μοντέλο ανταμείβει τις ικανότητες και το χρόνο με ψηφιακά tokens που έχουν αξία έξω από το παιχνίδι. Ένα προφανές παράδειγμα θεωρεί τα συλλεκτικά πλάσματα ως εμπορεύσιμα περιουσιακά στοιχεία που οι παίκτες εκτρέφουν, εκπαιδεύουν και μάχονται, και πληρώνει tokens για νίκες και αποστολές. Αυτά τα tokens ακολουθούν κοινούς κανόνες blockchain που επιτρέπουν στους παίκτες να τα κρατούν σε ιδιωτικά πορτοφόλια και να τα εμπορεύονται σε ανοικτές αγορές. Οι παίκτες μπορούν επίσης να κρατούν κυβερνητικά ή χρηστικά tokens και να τα στοιχηματίζουν για να βοηθήσουν στην ασφάλιση δικτύων και να κερδίζουν παθητικές ανταμοιβές σε αντάλλαγμα. Το αποτέλεσμα είναι μια οικονομία που βρίσκεται εν μέρει μέσα στο παιχνίδι και εν μέρει σε δημόσια blockchains. Αυτή η διαίρεση δίνει στους παίκτες δικαιώματα ιδιοκτησίας που οι παραδοσιακοί τίτλοι δεν παρέχουν και επιτρέπει τα κέρδη να αφήνουν το παιχνίδι και να εισέρχονται στη χρήση του πραγματικού κόσμου. Το μοντέλο βρήκε γρήγορη αποδοχή σε περιοχές με περιορισμένες επίσημες θέσεις εργασίας επειδή μετατρέπει το χρόνο και τις ικανότητες του παιχνιδιού σε ένα φορητό εισόδημα. Η πανδημία ενίσχυσε αυτό το αποτέλεσμα αυξάνοντας τις ώρες ψυχαγωγίας και αναδεικνύοντας ψηφιακούς τρόπους κέρδους. Παρ' όλα αυτά, το play-to-earn δεν είναι ένα δωρεάν γεύμα. Πολλά συστήματα απαιτούν μια εκ των προτέρων συλλογή περιουσιακών στοιχείων για να αρχίσουν να παίζουν, κάτι που δημιουργεί ένα εμπόδιο εισόδου που μερικές ομάδες αντιμετωπίζουν μέσω προγραμμάτων υποτροφιών και συμφωνιών κατανομής εσόδων. Τα ίδια τα tokens φέρνουν νέους κινδύνους. Η αξία τους μπορεί να κυμαίνεται δραστικά, και κακώς σχεδιασμένα tokenomics μπορεί να φουσκώνουν την προσφορά και να βλάπτουν τα κίνητρα για μακροχρόνιο παιχνίδι. Η διακυβέρνηση, η νομική σαφήνεια και η ασφάλεια είναι άλλες πρακτικές ερωτήσεις. Οι έξυπνες συμβάσεις πρέπει να ελέγχονται, οι αγορές πρέπει να είναι ασφαλείς και οι παίκτες χρειάζονται σαφείς κανόνες σχετικά με τα δικαιώματα ιδιοκτησίας και τη φορολογία. Υπάρχει επίσης μία κοινωνική διάσταση: οι αγορές μπορεί να αποσταθμεύσουν τη συμμετοχή και να δημιουργήσουν εξάρτηση όταν το παιχνίδι γίνεται βιοποριστική δραστηριότητα. Παρά αυτές τις επιφυλάξεις, η αρχιτεκτονική είναι ισχυρή. Αποκεντρώνει τη δημιουργία αξίας, ευθυγραμμίζει τα κίνητρα των παικτών με την υγεία της πλατφόρμας και καθιστά τα εικονικά επιτεύγματα οικονομικά σημαντικά. Για τους προγραμματιστές, το μοντέλο εισάγει νέες επιλογές σχεδίασης γύρω από την σπανιότητα, τη χρηστικότητα και τη διακυβέρνηση. Για τους παίκτες προσφέρει μια γκάμα από καθαρή ψυχαγωγία έως ημι-επαγγελματικά κέρδη. Για τους πολιτικούς, εγείρει ερωτήσεις σχετικά με την εργασία, την προστασία των καταναλωτών και την νομισματική πολιτική σε εικονικές οικονομίες. Με άλλα λόγια, το play-to-earn επαναδιατυπώνει τα παιχνίδια ως πολιτιστικά τεχνουργήματα και νεοσύστατα οικονομικά συστήματα, και αναγκάζει μια αναθεώρηση του ποιος επωφελείται όταν η διασκέδαση αποκτά αξία.